Rozdział II

-Hej, siostra!- zawołał Leo- Gdzie się tak spieszysz!
Z tego co zauważył, wywróciła tylko oczami.
- Jakieś stado się rozsypało.
Leo uniósł brwi.
- Jak bardzo to poważne? Będzie trzeba ich zbierać?
Diamond rzucił mu zmęczone spojrzenie.
- Twoje żarty są coraz gorsze, Leo.
Leo spojrzał na niego spode łba.
- Cóż, może byłyby lepsze gdyby nie ktoś, kto...
- Wystarczy!- wrzasnęła Imena.
Leo i Diamond natychmiast się zamknęli. Imena nie była jedną z tych, z którymi się dyskutuje.
Wilczyca nastroszyła futro na karku.
- Możliwe, że są tam wilki, którym trzeba pomóc, a wy zachowujecie się jak dzieci!
Basiory natychmiast zamilkły.
Wiedzieli, że z Imeną nie ma żartów.

*

Argento otworzył oczy pełne strachu, wręcz przerażenia. Ogień wciąż szalał w jego głowie, słyszał wciąż odgłosy walki. Już wiedział, że przegrali. A on przegrał resztę swojego życia.
Zemdlał. Podczas walki.
Jeśli jeszcze tu są, zabiją mnie pomyślał Oby byli
Uniósł się na barku i rozglądnął w około. Nikogo nie było.
Argento opadł ciężko na ziemie i przymknął powieki.
Nikogo
Wszyscy nie żyją.
Nawet teraz czuł wzbierającą w nim falę zimnego gniewu.
-Tarine- Ona też nie żyje.- Bądź przeklęty Beonie, za ten twój głupi pomysł! Nawet ich nie policzyłeś!
W tej chwili odezwał się jego żołądek: domagał się jedzenia.
Argento zaklął szpetnie pod nosem, wstał i ruszył w stronę lasu.

*

Mięśnie wilka napięły się gdy skoczył. Jeleń nie miał szans z doświadczonym zabójcą. Mówiło się, że wszędzie gdzie stanął szerzyły się smutek i śmierć.
Argento wystrzelił w powietrze tak szybko, że kopytny mógł jedynie podnieść łeb. Z resztą niewiele mu to dało. Po chwili był martwy.
Z pystka Argento kapała krew, tak jak poprzedniej nocy.
Wilk otrząsnął się z posoki i zabrał się za jedzenie.
Gdy skończył, z jelenia niewiele zostało.
Odszesł.
Za jego plecami pojawił się cień, którego nie zauwarzył. Cień zbliżył się do padliny, obwąchał ją i zaczął zjadać resztki.