Rozdział IV.

Wielki i silny basior rzucił się na jelenia i powalił go na ziemię. Zwierzę upadło z głuchym łomotem, rycząc i kwicząc z bezsilności.
Ni otworzyła szerzej oczy, zafascynowana widokiem polowania. Zawsze chciała to robić; zabijać te głupie zwierzęta, a następnie jeść i pić do woli. Obserwowała te sceny setki razy, ale i tak zawsze rozdziawiała pysk z wrażenia.
Wszystkie te wilki były wielkie, silne, bezwzględne i niezaprzeczalnie doskonałe. Ni od zawsze chciała być taką, jak one. Wiele razy przywoływała do głowy obraz gigantycznej, pięknej wadery o cudownych, świdrujących niebieskich oczach i władczej postawie, która wolnym krokiem podchodzi do ofiary i jednym ugryzieniem uśmierca ją.
Wizja ta, nie wydawała się w sumie całkiem niemożliwa. W końcu Ni liczyła sobie dopiero niecałe pół roku i nie cechowała się wysokim wzrostem. Była mała, drobna, chuda i wcale nie silna. Szybkości też jej brakowało.
Ale przede wszystkim, nie miała cudownych, świdrujących niebieskich oczu, tylko za wielkie i odrobinę zbyt wyłupiaste, urocze zielone spojrzenie. Ona sama nienawidziła siebie tak bardzo, że nie raz gadała do samej siebie narzekając na swój wygląd i hm, raczej nikłe zdolności.
Jedyne co naprawdę potrafiła, to śledzić, ukrywać się, siedzieć w cieniu, obok wszystkiego. I wyżerać padlinę.
Ognisty basior odwrócił się i odszedł.
Ni uśmiechnęła się szeroko. Taka wyżerka, nie trafia się w końcu codziennie!
Wilczyca niecierpliwie odczekała kilka sekund, po czym ostrożnie podeszła do resztek jelenia. Oblizała ze smakiem krew z kawałeczków mięsa, po czym mlaskając i siorbiąc pochłonęła wszyściuteńko, co zostało.
Gdy wyszczerzyła się, szczęśliwa, na jej ostrych, małych kłach niczym szpilki, pojawiły się resztki krwi.
Ni już miała odejść, gdy intuicja kazała jej spojrzeć za siebie.
Natychmiast odwróciła łepek... i wytrzeszczyła zielone ślepka do granicy możliwości.
Basior, który upolował jelenia przyglądał jej się, a z jego pyska nie dało się niczego odgadnąć. Ni skuliła się w sobie, starając się wsiąknąć w ziemię, ale zaraz opanowała się.
Ten wilk dobrowolnie zostawił jedzenie i nie mógł mieć do niej pretensji! To by było nieuczciwe. Mała wyprostowała się zatem, wyprężyła, usztywniła łapki i machnęła puszystą kitką.
- Czego chcesz? - Odezwała się zbyt wysokim i piskliwym głosem - nawet jak na nią - siląc się na obojętność i arogancję.
Niestety, niezbyt jej wyszło.

Rozdział III

Tarron, tak naprawdę nigdy nie potrzebował niczego.
Mięsa, wody, biegów, polowań, walk... Nawet własnego życia.
Nigdy go nie chciał.
Od zawsze był nikim. Niegodnym niczego, głupim, niechcianym wyrzutkiem, którego sępy kilka razy skubały po głowie. Jednak los, jakoś zawsze mu sprzyjał. I wcale, a wcale mu się to nie podobało. Nawet głodzenie się, czy próby zabójstwa nic nie dawały. Bo, za każdym razem, ktoś mu pomagał.
Kto? Aavr.
Jego starszy, mądrzejszy, lepszy, bardziej życzliwy, sprawiedliwy, stanowczy, brat - superbohater. Zawsze wyciągał do niego łapę, aby pomóc mu wydostać się z dziury, uratować przed skręceniem karku, czy rozdeptaniem przez słonie.
Ale teraz, Tarron będzie mógł z ogromnym powodzeniem się zabić. Z tak ogromnym, że wszyscy będą go żałować, płakać i lamentować za ostatnim potomkiem niejakiego Sarvadora, króla krainy Everysnow, pięknej, bogatej w zasoby natury... i ogółem najpiękniejszego miejsca na ziemi jakie można było sobie wyobrazić.
Lato było tu dość ciepłe, ale nie gorące, zima chłodna, ale nie lodowata, a jesień i wiosna mieniły się tęczami barw i odcieni. No, normalnie raj.
Ha! Chyba nie dla Tarrona!
Życie podsuwało mu rozmaite pomysły na wypady i wycieczki, które jakimś cudem zawsze kończyły się katastrofą. A to spalenie lasu, a to rozwalenie pól... Nawet zdarzyło mu się zburzyć kawał zamku, gdy próbował nauczyć się strzelania z katapult. Oczywiście za każdym razem, Aavr stawiał się za nim.
I w taki oto sposób, ich ojciec zmienił ich w wilki oddając władzę Melanii ich kochanej siostrzyczce, która miała wtedy pięć lat.
Pięciolatka, śliniąca się do ciastek jest przecież lepszym władcom niż doświadczony mężczyzna. Czy Aavr, czy Tarron.
No cóż, kilka miesięcy później, Aavr założył szczęśliwą superwatahę i żyło mu się naprawdę super. Miał parterkę, dzieci i ogromne stado. A, i  jeszcze głupiego brata, który cały czas próbuje się zabić.
Wataha podupadła, Aavr zginął, a Tarron wałęsał się po świecie jako wolny duch, dalej chcąc nieusilnie się zabić.
Zastanawiał się ciągle, co stało mu na drodze. Los? Szczęście? Pech?
Odpowiedź była dużo prostsza. Po prostu był nieśmiertelny, w każdym znaczeniu tego słowa. Nie dało się go zabić. Nawet, przez odcięcie głowy czy harakiri.
Eh, ciężkie to życie. Bardzo ciężkie.
* * *
Tarron szedł powoli przez las, z dumnie uniesioną głową. Wyglądał, jak bardzo źle odżywiony, ale bardzo przystojny strach na wróble. Mmm, każda by na niego poleciała.
Wilk prychnął głośno, zdegustowany własnym sarkazmem. To było chyba najgłupsze, co udało mu się wymyślić w ciągu ostatniej godziny. A głupich myśli, niestety mu nie brakowało.
Obniżył głowę i wciągnął nosem ciężkie powietrze. Będzie burza.
Może przy okazji nieźle porazi go piorun?
Basior już miał upatrzyć sobie dobre wzgórze, gdy wyczuł czyiś zapach.
Mimo, że Tarron był wychudzony i wyglądał jak chodząca bieda, siły i bojowego ducha nigdy mu nie brakowało. Tym bardziej, że przy tym starciu, ktoś może mógłby go zabić?
Wilk z zaciekawieniem podążył za zapachem, ale to, co zobaczył przewyższyło jego najśmielsze oczekiwania.
Stała przed nim o połowę mniejsza, młoda i chuda wadera. No to super.

Hej ;)

Cześć wszystkim!
Tym razem to ja, Nox (ale raczej po prostu Gabi). Jak już wiecie, jestem współautorką bloga, ale to Natix wszystko zaaranżowała (wygląd i pomysł należy do niej! Ja tylko uwielbiam pisać opowiadania :p).
No więc, chciałam się tylko oficjalnie przywitać ;). No cóż, niestety nie mogę was poczęstować herbatnikami (bo jeszcze jedząc je bym się pocięła...), więc wszystkie pytania zadawajcie nie przy herbatce ale na emaila (gabrysiaweglinska@gmail.com) lub w komach :D.
Pozdro!
Nox