Wielki i silny basior rzucił się na jelenia i powalił go na ziemię. Zwierzę upadło z głuchym łomotem, rycząc i kwicząc z bezsilności.
Ni otworzyła szerzej oczy, zafascynowana widokiem polowania. Zawsze chciała to robić; zabijać te głupie zwierzęta, a następnie jeść i pić do woli. Obserwowała te sceny setki razy, ale i tak zawsze rozdziawiała pysk z wrażenia.
Wszystkie te wilki były wielkie, silne, bezwzględne i niezaprzeczalnie doskonałe. Ni od zawsze chciała być taką, jak one. Wiele razy przywoływała do głowy obraz gigantycznej, pięknej wadery o cudownych, świdrujących niebieskich oczach i władczej postawie, która wolnym krokiem podchodzi do ofiary i jednym ugryzieniem uśmierca ją.
Wizja ta, nie wydawała się w sumie całkiem niemożliwa. W końcu Ni liczyła sobie dopiero niecałe pół roku i nie cechowała się wysokim wzrostem. Była mała, drobna, chuda i wcale nie silna. Szybkości też jej brakowało.
Ale przede wszystkim, nie miała cudownych, świdrujących niebieskich oczu, tylko za wielkie i odrobinę zbyt wyłupiaste, urocze zielone spojrzenie. Ona sama nienawidziła siebie tak bardzo, że nie raz gadała do samej siebie narzekając na swój wygląd i hm, raczej nikłe zdolności.
Jedyne co naprawdę potrafiła, to śledzić, ukrywać się, siedzieć w cieniu, obok wszystkiego. I wyżerać padlinę.
Ognisty basior odwrócił się i odszedł.
Ni uśmiechnęła się szeroko. Taka wyżerka, nie trafia się w końcu codziennie!
Wilczyca niecierpliwie odczekała kilka sekund, po czym ostrożnie podeszła do resztek jelenia. Oblizała ze smakiem krew z kawałeczków mięsa, po czym mlaskając i siorbiąc pochłonęła wszyściuteńko, co zostało.
Gdy wyszczerzyła się, szczęśliwa, na jej ostrych, małych kłach niczym szpilki, pojawiły się resztki krwi.
Ni już miała odejść, gdy intuicja kazała jej spojrzeć za siebie.
Natychmiast odwróciła łepek... i wytrzeszczyła zielone ślepka do granicy możliwości.
Basior, który upolował jelenia przyglądał jej się, a z jego pyska nie dało się niczego odgadnąć. Ni skuliła się w sobie, starając się wsiąknąć w ziemię, ale zaraz opanowała się.
Ten wilk dobrowolnie zostawił jedzenie i nie mógł mieć do niej pretensji! To by było nieuczciwe. Mała wyprostowała się zatem, wyprężyła, usztywniła łapki i machnęła puszystą kitką.
- Czego chcesz? - Odezwała się zbyt wysokim i piskliwym głosem - nawet jak na nią - siląc się na obojętność i arogancję.
Niestety, niezbyt jej wyszło.
No comments:
Post a Comment